vrijdag 24 april 2015

DIY morse code armbandje

Op Pinterest vond ik deze super leuke DIY, een morse code armbandje. Morse code is een soort 'geheimschrift' (geheimschrift is het ook weer niet echt, want iedereen kan je boodschap met een morse code translator vertalen, dus als ik jou was zou ik geen armbandje maken met m'n pincode) waarmee je boodschappen om kan zetten in een serie aan en uit knipperende lampjes of korte en lange piepjes. Elke letter in het alfabet heeft zijn eigen codering:

Bron: Wikipedia
Met deze sleutel kun je al je boodschappen omzetten in morse code. Mocht je dat nu te veel werk vinden dan kun je op internet ook genoeg automatische morse code translators vinden. Je typt gewoon je boodschap en de translator zet het om in morse code. Eigenlijk net zoals google translate dus. 

In deze tutorial kun je vervolgens precies lezen hoe je de code kunt omzetten in een armbandje. En dat heb ik natuurlijk ook even gedaan.


Mijn armbandje is niet zo duidelijk, ik had meer contrasterende kleuren moeten gebruiken, dus ik zal de boodschap maar verklappen want ik denk niet dat je hem kun ontrafelen van deze foto. Er staat 'Just be happy'. Dat bleek ook nog eens de ideale boodschap voor mij te zijn want deze past precies om mijn arm. Een tip, neem dus geen hele lange boodschap, dan past het niet (tenzij je hele dikke polsen hebt natuurlijk...). 

Dus haal dit weekend allemaal je kraaltjes tevoorschijn en ga lekker armbandjes rijgen!

Liefs,

Hanne

zaterdag 18 april 2015

Misbaksel

Het lijkt Rudolph van Veen van 24Kitchen nooit te gebeuren (stiekem waarschijnlijk ook wel, maar dat zien we nooit), de oven open trekken en ontdekken dat je culinaire hoogstandje een misbakseltje is geworden. Ik had vandaag weer zo'n momentje. Dit was niet zomaar een mislukt taartje, dit was een regelrecht drama.

Het begon vanochtend aan de keukentafel. Omdat er vanavond familie langs komt vroeg mijn moeder of ik iets lekkers wilde bakken. Tuurlijk doe ik dat! Het plan was om een mooie taart van biscuitdeeg te maken gevuld met banketbakkersroom en vers fruit. Niet de eerste keer dat ik dat maak, dus dat moet lukken zou je denken.

Ik begon met de banketbakkersroom. Geen probleem, dat lukte perfect. Toen deze in de koelkast stond te koelen bedacht ik dat het zonde was om al die overgebleven eiwitten weg te gooien. (Voor banketbakkersroom heb je alleen eigelen nodig, dus ik had wat eiwitten over.) Ik besloot hier nog snel wat kleine meringue schuimpjes van te maken. Die kon ik dan mooi bovenop de taart verdelen. Ook dat pakte goed uit. Zie hier het resultaat:


Dus, so far so good, maar nu komt de taart. Ik mixte een mooi luchtig beslagje, plaatste het in de oven en wachtte af. Toen ik door het ovenraampje keek zag ik wel dat het beslag erg rees, maar normaal gesproken is dat juist goed. Niks aan de hand dus, tot ik na 25 minuten een aangebrande lucht rook. Ik opende de oven en zag dat de bovenkant van de taart verbrand was. Tja dat is jammer, maar dat gebeurt wel vaker en is niet zo'n groot drama. Je pakt gewoon een mes en snijdt de bovenkant eraf. Maar daar werd het niet beter op...


Zoals je op de eerste foto ziet lijkt het op het eerste gezicht mee te vallen. Maar toen begon ik te snijden... Hoe meer lagen cake ik eraf sneed hoe meer verbrande stukken er te zien waren. Uiteindelijk had ik een snijdplank vol met brokken en kruimels oneetbare cake. Dat werd dus een enkeltje naar de vuilisbak.

UPDATE: ik weet nu waar het fout is gegaan. Ik heb de taart per ongelijk in de magnetron in plaats van in de oven gezet. Oeps!

Tja, het kan dus niet altijd goed gaan. Gelukkig hebben we de meringues nog...

Liefs,

Hanne

vrijdag 17 april 2015

Mooie woorden


Eindelijk klaar!

Een tijdje geleden begon ik met het breien van mijn eerste echte kledingstuk. Geen sjaals of mutsen, maar een echt vestje! Hier liet ik zien hoe het begon en hier vind je ook het patroon. En dan nu het goede nieuws: Het vestje is af!! En misschien nog wel beter nieuws: Het past! Tijdens het breien heb ik meerdere keren getwijfeld of het nog goed ging komen. De ene keer had ik ruim tien steken te veel op mijn naalden staan, de andere keer raakte ik de tel kwijt en natuurlijk liet ik weer een aantal steken vallen.


Tadaa! Niet verkeerd toch? En zoals je ziet ben ik alweer begonnen met een nieuw vestje. Weer van hetzelfde patroon. Waarschijnlijk heb ik tegen de tijd dat het weer koud wordt een kast vol met deze vestjes in alle kleuren. Zo ging het ook altijd met mutsen. Als ik eenmaal een goed patroon gevonden had breide ik aan een stuk door mutsen met dat patroon.


Ik heb nog meer goed nieuws, mijn avocado-boom-in-wording heeft een heel klein worteltje. Ik kan niet wachten tot er ook een klein groen blaadje tevoorschijn komt. 



Liefs,

Hanne


vrijdag 10 april 2015

(Kruiden)tuintje: update #2

Ongeveer een maand geleden ben ik begonnen met het kweken van een avocadoplant. In dit berichtje liet ik jullie de verzameling avocadeplanten in wording al zien. Ik heb allemaal verschillende methodes uitgetest: avocadopitten op zand, boven water, ontveld, niet ontveld... Nu, een maand verder kan ik jullie vertellen welke methode bij mij het meeste succes opleverde. Conclusie: een gepelde avocadopit boven water hangen werkt het beste. Hierbij de foto's om het te bewijzen:



Zoals je ziet, nog geen wortels of plantjes. Avocadobomen kweken kosttijd en geduld, heel lastig voor mij want als er iets is wat ik niet heb ik het geduld. Maar sinds gisteren begint een van de pitten groei-verschijnselen te vertonen. Een van de avocadopitten is in tweeën gespleten. En nee, dat betekent niet dat het project mislukt is, dat is juist de bedoeling. Eerst splijt de pit in tweeën, daarna groeit er een worteltje uit en als laatste komt er een klein plantje tevoorschijn. Dit was de pit waarvan ik het velletje eraf gehaald had en die ik boven een kopje water heb laten spruiten. Bij mij was dit ook de enige effectieve methode. De pitten die ik namelijk in het zand had gezet zijn van onderen helemaal beschimmeld. Eentje is zelfs bovenop beschimmeld. De pit die ik ook in het water had gehangen, maar die ik niet gepeld had, laat ook nog niet echt veel groei-verschijnselen zien. Ik heb daarom die pit ook maar gepeld. Er is nog enige hoop dat deze ook gaat spruiten.

Conclusie: als je ook een avocadoboom wilt kweken moet je allereerst geduld hebben. Als je dan na al dat lange wachten ook nog resultaat wilt zien kun je de avocadopit het beste ontvellen en vervolgens in het water hangen.

Als er nieuwe ontwikkelingen zijn in mijn avocado kwekerij laat ik het jullie weten.

Liefs,

Hanne

dinsdag 7 april 2015

Recept: After Easter Chocolate Chip Cookies

Zo Pasen zit er weer op. Ben ik de enige die geen paasei meer kan zien of denken jullie er ook zo over? Maar ja wat doe je dan met die mandjes vol chocolade paaseieren? Warme chocomel maken? Chocolade fondue? Of... Chocolate Chip Cookies! Ik koos voor de laatste optie. Ik had alleen nog geen recept. Geen probleem, want op Pinterest staan honderden recepten voor Chocolate Chip Cookies. Wat wel een problemen opleverde was dat elk recepten claimde het beste Chocolate Chip Cookie recept ever te zijn. De enige oplossing voor een dergelijk probleem is 'trial and error'. Gewoon vooraan beginnen, bakken en proefondervindelijk ontdekken welk recept het beste is. Wat vervelend dat dat betekent dat je de komende weken nog Chocolate Chip Cookies eet.

Ik dacht laat ik beginnen met een Nederlands recept, wel zo handig. Ik vond dit recept met de titel: De allerlekkerste chocolate chip koekjes óóit (geloof ons!). Nu ben ik niet zo gelovig aangelegd, dus ik wilde de koekjes eerst bakken en proeven voordat ik mijn conclusies trek.

Hier wat foto's van hoe dat verliep:

Dit is hoe de keuken er tijdens het bakproces uitzag:


En inderdaad de chocolade ontbreekt nog. Maar daar had ik natuurlijk die berg paaseitjes nog voor:


Tadaaa! Ze zijn gelukt. Wel stukken groter dan ik had verwacht, maar ik denk niet dat iemand daar een probleem van zal maken. 


Het recept had gelijk, dit zijn inderdaad de lekkerste Chocolate Chip Cookies ooit! Ze zijn gemaakt met beurre noisette en dat proef je. Zoo lekker. Maar dit keer eet ik ze niet allemaal op. Een vriendin van me is vandaag jarig en zij is verslaafd aan Chocolate Chip Cookies. Daarom heb ik een stapel Cookies leuk ingepakt, want een cadeautje is pas een cadeautje met een strikje eromheen. 

Dus heb je nog paaseieren over en houd je van Chocolate Chip Cookies, dan moet je dit recept echt uitproberen. Volgens het recept zijn het de beste ooit en dat kan ik beamen! Een nadeeltje, er zit een hoop roomboter in, dus dat worden wat extra minuutjes hardlopen zo. 

Liefs,

Hanne


zondag 5 april 2015

Kijkje in mijn kamertje #3

Ik heb een favoriet plekje in mijn kamertje, een favoriet plekje in mijn leven eigenlijk, en dat is mijn bank. Anderhalf jaar geleden vond ik een kamertje in Tilburg. De hele zomervakantie ben ik toen op zoek geweest naar meubeltjes voor mijn kamer. Toen ik de tel kwijt was geraakt kwam een kringloopwinkel in België binnen en daar stond mijn ideale-droom-bank. Ik was op slag verliefd. Hij was oud en roze wat wil je nog meer! Helaas was de bank niet in allerbeste conditie. Hij steunde nog maar op twee pootjes. De twee buitenste pootjes raakten de grond niet, die zweefden een centimeter boven de grond. Ook leunde de rugleuning meer naar achteren dan de bedoeling was. Toch kocht ik hem, wat dit juweeltje kon ik echt niet laten staan. En hoewel de bank op dit moment echt op instorten staat, heb ik geen seconde spijt van mijn aankoop gehad.


De beer op de bank ik Doruske. We kregen hem ooit bij de geboorte van mijn broer(tje) Teun geloof ik en sindsdien heeft hij altijd bij mij op bed gestaan. Toen ik naar Tilburg verhuisde moest Doruske dan ook echt mee. Je vraagt je misschien af 'Wie noemt zijn beer nu Doruske?', mijn opa heette Dorus dus daar is hij naar vernoemd. De andere beer die rechts op de bank staat heeft een veel normalere naam hoor, die heet gewoon Bruno Beer.


Deze bank is mijn ideale plekje om te haken en breien. Er liggen dan ook altijd wel een paar bolletjes wol op of naast mijn bank. Toen ik mijn eigen plekje gevonden had in Tilburg vond ik dat het tijd werd om een eerste eigen sprei te haken. Dat wilde ik al heel lang, maar ik kwam er nooit aan toe. Toen ik anderhalf jaar geleden deze kamer vond werd het eindelijk eens tijd vond ik. Een paar maanden later was mijn eerste sprei af. Deze winter begonnen mijn handen weer te kriebelen dus ik ging weer aan de slag. Dit keer moest de sprei nog groter worden. En hoera, nog net voor het begin van de lente had ik ook mijn tweede gehaakte sprei af. Nu ben ik er weer even helemaal klaar mee. Het haken van de eerste tien vierkantjes is leuk, maar als je je dan bedenkt dat je er zo nog honderd moet haken gaat de lol er snel vanaf. Waarschijnlijk sla ik komende winter toch weer een berg wol in en begin ik gewoon weer aan een derde sprei, maar dat zien we dan wel weer.

Zo dat was een nieuw kijkje in mijn kamertje. Nu hebben jullie mijn lievelingsplekje in mijn kamer gezien. Ik geniet de komende tijd nog even lekker van mijn bank zolang het nog kan, want het kan niet lang meer duren tot hij instort.

Liefs,

Hanne